- Əbülüla (Əbülәla) Gəncəvi
- Mənisə xatın Məhsəti Gəncəvi
- Xaqani Şirvani
- Nizami Gəncəvi
- İmaməddin Nəsimi
- Həbibi
- Şah İsmayıl Səfəvi
- Məhəmməd Füzuli
- Molla Pənah Vaqif
- Mirzə Şəfi Vazeh
- Mirzə Fətəli Axundov
- Xurşidbanu Natəvan
- Seyid Əzim Şirvani
- Mirzə Ələkbər Sabir
- Cəlil Məmmədquluzadə
- Hüseyn Cavid
- Səməd Vurğun
- Məhəmmədhüseyn Şəhriyar
- Rəsul Rza
- Xəlil Rza Ulutürk
- Bəxtiyar Vahabzadə
Əbülüla (Ə b ü l ә l a) Gəncəvi (әsl adı Mahmud Nizamәddin; 1096/97, Gәncә – 1159, Gәncә) – 12 әsr Azәrb. şairi.Ə.G.-nin hәyatının Gәncә dövrü haqqında mәlumat çox azdır. Şair 1139/40 ildә Şirvanşahlar sarayına dәvәt olunmuş, sarayda böyük nüfuz qazanmış, mәliküş-şüәra rütbәsinә qәdәr yüksәl mişdir. Gәnc Əfzәlәddini Şirvanşah III Mәnuçöhrә Ə.G. tәqdim etmiş vә ona “Xaqani” tәxәllüsünü vermişdir. Bir çox tәdqiqatçı onun Xaqani Şirvaninin qayınatası olduğunu söylәsә dә, bәzilәri bunu inkaredir. 50–60-cı illәrdә saray çәkişmәlәrinә cәlb olunan Ə.G.-ni düşmәnlәri qәsdәn nüfuzdan salmağa çalışmışlar. Hәmin dövrdә Xaqani ilә arasında ziddiyyәt yaranmış vә onlar bir-birinә hәcvlәr yazmışlar. Ə.G.-nin әdәbi irsi tam şәkildә hәlәlik tapılmamışdır. Özündәn әvvәlki әdәbi irsi, elmi fikri yaxşı bilәn Ə.G. dövrünün qabaqcıl ziyalılarından olmuşdur. Əldә olan azsaylı şeirlәri vә “Qә sәmnamә” (“Andnamә”) qәsidәsi onun yetkin, güclü bir şair, hәyat sınaqlarından çıxmış sәnәtkar olduğunu göstәrir. “Qәsәmnamә” fәlsәfi-bәdii ifadә dәrinliyi vә gözәlliyi, lirik-epik genişliyi ilә seçilir. Əsәrdә şair zәmanәsinә görә çox dәbdә olan qәsidә janrının geniş imkanlarından bәhrәlәnmişdir. “Qәsәmnamә” vә qitәlәrindә realizm çox güclüdür. Xüsusilә qitә bir janr kimi şairә çevrәsindә baş verәn çoxçeşidli hadisәlәrә münasibәt bildirmәyә imkan vermişdir.
Bәdii ümumilәşmәlәr, bununla bağlı müraciәtlәr, nidalar Ə.G. şeirinә dramatik bir gәrginlik vә dinamika vermişdir. Şair mәtni ağırlaşdıran lüzumsuz ifadә vә bәdii suallardan çәkinmişdir. Ə.G. şeiri üçün mәlahәtli vә incә “qınamalar”, şux, tikanlı, yerli-yerindә deyilmiş ifadәlәr, sәtiraltı tәnqid sәciyyәvidir. Obrazlı düşüncә, bәdii ifadә vә el deyimlәri ilә tәsvir, mәzmun vәhdәti Ə.G.-nin zәmanәmizә qәdәr gәlib çatmış şeirlәrinin başlıca xüsusiyyәtlәridir. Bu şeirlәr şairin qorxmazlıq, doğruçuluq vә yurdsevәrliyini, insanpәrvәrliyini, zülmә qarşı çıxmaq cәsarәtini әks etdirir. Ə.G. Azәrb. әdәbiyyatında ictimai-fәlsәfi şeirin ilk nümunәlәrini yaratmışdır. Onun Azәrb. bәdii söz sәnәtinin zәnginlәşmәsindә, elәcә dә X.Şirvani vә F.Şirvaninin sәnәtkar kimi yetişmәsindә böyük xidmәti olmuşdur.
Mənisə xatın Məhsəti Gəncəvi (1098-1188) XII əsr Azərbaycan ədəbiyyatında yeni bir şeir məktəbinin, şeir sərgisinin təsisçilərindən biri olan Mənisə xatın Məhsəti Gəncəvi ədəbiyyatımızda humanizmin yaranması və inkişafında mühüm rolu olan sənətkarlardandır. Şairənin haqqında çeşidli fikirlər mövcuddur. Şairə həm də dünyada dövr nüsxəsi olan “Əmir Əhməd və Məhsəti” dastanının da qəhramanlarından biridir. Yaşadığı dövrdən Məhsətinin əsərlərinin üzü köçürülmüş, divanı yaradılmışdır. Şairənin divanı XV əsrin əvvəlinə kimi olmuş XV əsrin sonunda, deyilənə görə, Abdulla xan Özbək Herat şəhərini tutan zaman şairənin divanı itib batmışdır. Məhsətinin bir rübaisində dediyinə görə o qələmini təkcə gözəl rübailər yaratmaqla sınamamış, həm də qəzəllər və qitələr də yazmışdır. İndiki dövrdə şairənin divanı itmiş sayıldığından onun əsasən rübailərdən ibarət olan şerləri müxtəlif tarixi-ədəbi mənbələrdən, bir də “Əmir Əhməd və Məhsəti” dastanından toplanmışdır.
Məhsəti dövründən başlayaraq şairə haqqında mənbələrdə məlumatlar verilməsinə baxmayaraq böyük rus alimi Y.E.Bertels şairənin dastan qəhrəmanı olduğunu və belə bir şairənin tarixdə yaşamadığı qənaətinə gəlmişdir. Halbuki, şairənin tarixi şəxsiyyət kimi yaşaması böyük Nizaminin “Xosrov və Şirin”inin müqəddiməsində Səlcuq sultanı II Toğrulun mədhindən, həm də Məhsəti ilə həməsr olan böyük sufi şairi Fəridəddin Əttarın “İlahinamə” əsərində verilmiş bir hekayətdən məlum olur.
İlk dəfə XX əsrin 20-30-cu illərində Məhsətidən danışan Mir Abbas Mirbağırzadə şairənin anadan olma tarixini “Əmir Əhməd və Məhsəti” dastanında verilmiş Məhsətinin 20 yaşı olduqda sultan Mahmud Səlcuqi (1117-1132) sarayına yaxınlaşdığından belə nəticəyə gəlmişdir ki, şairə 491-ci ildə (1097-1098) doğulmuşdur. İran müəllifləri də Məhsətidən danışarkən bu tarixi əsas kimi vermişlər. Azərbaycan tədqiqatçıları 1984-cü ildə alman alimi Frits Meyerin “Gözəl Məhsəti” əsərində əksini tapmış, bir maddeyi tarixi verilmiş rübaini şərh edərək həmin tarixin (491 (1097-1098) düzgünlüyünü təsdiqləmişdilər. “Məhsətinin doğum və ölüm tarixləri” adlı məqalə AMEA-nın “Məruzələri” jurnalında çap edilmişdir. Bu vaxta qədər 200-dən artıq müəllif və tədqiqatçı Məhsətidən danışmışdır.
1) İranda Şəhab Tahiri ilk dəfə ayrı-ayrı mənbələrdə olan rübai, qitə və qəzəlləri toplayıb 1957-ci ildə 200-ə yaxın şeir parçasından şairənin ilk divanını tərtib etmişdir.
2) Alman alimi Frits Meyer 1963-cü ildə Almaniyada 20 illik zəhmətin nəticəsi olan “Gözəl Məhsəti” monoqrafiyasını yaratmış, burada 257 rübai və 30-a qədər şeir parçasını toplamışdır.
3) Azərbaycan alimi professor, filologiya elmlər doktoru Xəlil Yusifov “Məhsəti Gəncəvi” əsərini yaratmış, əsərinin sonunda 190-qədər Məhsəti rübaisini öz vəznində əruzla Azərbaycan dilinə tərcümə etmişdir.
4) Rəfail Hüseynov “Məhsəti necə varsa” elmi-publisistik monoqrafiyasını yazıb nəşr etdirmişdir.
Məhsəti o əsrdə dəbdə olan fars dilində yazmışdır. Bu vaxta kimi Məhsətinin “Əmir Əhməd və Məhsəti” dastanından alınmış rübailəri on bir dəfə heca vəzni ilə Azərbaycan dilinə tərcümə edilmişdir. Bundan başqa Məhsətinin rübailəri rus, ingilis, alman, fransız və italyan dillərinə də tərcümə edilmişdir.
Xaqani Şirvani (1126-1199) Şairin adı İbrahim, atasının adı Əlidir. Orta əsr mənbələrində o, belə təqdim edilir: Əbu Bədil Əfzələddin İbrahim ibn Əli Nəccar ibn Osman ibn İbrahim Həqaiqi Həssanul-Əcəm Xaqani Şirvani. Burada Həqaiqi, Həssanul-Əcəm və Xaqani onun təxəllüsü, Əfzələddin ləqəbi, Əbu Bədil künyəsi və Şirvani mənsub olduğu yerin adıdır.Xaqani 1126-cı ildə Şamaxıda anadan olmuşdur. İlk təhsilini əmisindən almış və dövrünün müxtəlif elmlərinə dərin maraq göstərmişdir. Gənc yaşlarından yüksək şairlik istedadını göstərən Xaqani Şirvanşahlar sarayına dəvət edilir və orada böyük şöhrət tapır. Saray çəkişmələri və paxılların münasibəti nəticəsində şair həbs edilir. Daha sonralar Xaqani Yaxın Şərq ölkərərində səfərdə olmuş və təəssüratlarını poetik əsərlərdə vermişdir. Şair ömrünün son illərini Təbrizdə keçirmişdir. Xaqani 1199-cu ildə vəfat etmiş və Təbrizin “Şairlər qəbiristanlığı”nda dəfn edilmişdir.Xaqaninin zəngin ədəbi irsi 17 min beytlik lirik şerlər divanı, “Töhfətül-İraqeyn” poemasından, bədii nəsrin maraqlı nümunələri olan 60 məktubdan ibarətdir. Divanındakı şeirlər qəsidə, qəzəl, mədhiyyə, mərsiyə, rübai və s. ibarətdir. Onun ictimai-fəlsəfi məzmunlu əsərlərinə “Şiniyyə” və “Mədain xərabələri” qəsidələri, “Həbsiyyə” şeirləri və “Töhfətül-İraqeyn” poeması daxildir.Xaqani əsərlərini fars və ərəb dillərində yazsa da şerə gətirdiyi bir sıra yeniliklərinə və ədəbi-bədii xüsusiyyətlərinə görə Azərbaycan məktəbini təmsil etmişdir.Xaqaninin əsərlərinə Şərqin bir çox görkəmli şairləri nəzirələr yazmışlar. Şairin bədii irsinin öyrənilməsi ilə Azərbaycan, İran, Rusiya, Hindistan, Pakistan və Qərbi Avropa tədqiqatçıları məşğul olmuşlar. Azərbaycan alimləri akad. Həmid Araslı, Qafqaz Kəndli-Herisçi və Məmmədağa Sultanov şairin həyatını və yaradıcılığını öyrənməkdə dəyərli işlər görmüşlər.Xaqaninin poetik əsərlərinin müəyyən hissəsinin Azərbaycan dilinə tərcüməsi M.Rahim, Ə.Vahid, M.Mübariz və başqalarına məxsusdur.
Nizami Gəncəvi (1140-1209) İlyas Yusif oğlu Nizami XII əsrdə Azərbaycan intibah mədəniyyətinin yetişdirdiyi dahi söz ustası, mütəfəkkir filosoflardandır. O, Şərq-Qərb mədəniyyətlərinin cərəyan etdiyi məşhur ipək yolu üzərində yerləşən qədim Gəncə şəhərində doğulmuş, təhsil və yaradıcılıq illəri bu şəhərdə keçmişdir. XI əsrdən Arranın mərkəzi şəhəri olmaq üzrə burada şəhər mədəniyyəti inkişaf etmiş, dövlət sarayı, mədrəsə, tibb, elm ocaqları fəaliyyət göstərmiş, ədəbiyyat, tarix, fəlsəfə, hücum, fiqh və dini elmlər tədris edilmişdir.
Nizaminin ədəbi şəxsiyyəti haqqında ilk bioqrafik məlumatlar şairin ölümündən üç yüz il sonra qeydə alındığı üçün onun yaşı, dəqiq ölüm tarixi, səfərləri, valideynləri, qohumları haqqında mötəbər fikir deyilməmişdir. Bu barədə nə deyilmişsə alimlərin təxmin etdiklərindən başqa bir şey deyildir. Nizami özü atası, babası və anasından ad çəkmişdir.
Nizami başqa sələf və çağdaşları kimi bədii yaradıcılığa qəzəl və qəsidə ilə başlamışdır. Ancaq bu yol onu təmin etməmiş, Firdovsidən sonra XI əsrdən intişar tapmağa başlayan epik roman-dastan yaradıcılığı janrına ciddi meyl göstərməyə başlamışdır. Onun bu yöndə ilk sınaq əsəri “40 yaşının intizarında” ikən yazdığı, “Məxzənül-əsrar” XII əsrdə yaradılmış epik məsnəvi janrının orijinal nümunələrindən biridir. Bu əsərdə hekayət və dastan süjetləri yanaşı və bədii formada işlənmişdir. Hekayə və dastanlar əsərdə epikliyin başlıca əlamətlərini — bədii dil, ifadə və məzmun xüsusiyyətlərini özündə əks etdirir. Məsnəvidə 13 dastan və yeddi hekayət verilmişdir. Bir qayda olaraq dastan və hekayətlər məqalətlərdən sonra gəlib onların irfani-fəlsəfi və əxlaqi məna və rəmzlərinin söz açımına və bədii şərhinə xidmət edir.
“Məxzənül-əsrar” (“Sirlər xəzinəsi”) tovhi və minacaq, peyğəmbərin tərifi və meracı müqəddimələrilə başlanır. Burada Allahın zat və sifətləri, birliyi, yaradıcı olması ixtiraçı və başlanğıc olması, onu tanımaq və tanıtdırmaq üçün H.Məhəmmədi (s) peyğəmbər təyin etməsi, onunla müsəlmanlara hikmət kitabı Qurani-Kərimi göndərməsi və s. məsələlər izah olunur. Kitabın bədii hissələrilə bu müqəddimələr arasında məna-məzmunca sıx bağlılıqlar vardır və Quran ayələrinə işarələr edilmişdir. Nəticə etibarilə, “Sirlər xəzinəsi” dünya, kamil insan və kamil cəmiyyət haqqında dolğun islami bədii əsərdir.
Nizaminin ikinci əsəri “Xosrov və Şirin” 1180-ci ildə Azərbaycan hökmdarı Cahan Pəhləvanın adına yazılmışdır. Şair əsərin mövzusunu islamdan qabaqkı İran tarixindən almışsa da, Firdovsidən bir qədər fərqli nəzmə çəkmişdir. “Xəmsə”yə daxil olan başqa əsərlər kimi “Xosrov və Şirin”də minacat, peyğəmbərin tərif və meracı, padşaha xitab bölmələrilə başlayır. Kitabın tərtibi bəhsində əsərin əsasında duran eşqin fəlsəfi mənasını izah edən şair onu kosmik eşq adlandırır və yazır: “Fələyin eşqdən başqa mehrabı yoxdur…, dünya (başdan-başa) eşqdir (eşq ilə doludur)”. Onun fikrincə “Əgər eşq daşın ürəyinə düşərsə, sevgidən içindəki cövhərə (cəvahirə) əl atar. Maqnitdə eşq olmasaydı dəmiri özünə necə çəkərdi?” – deyən Nizami bu dünyəvi, həqiqi eşqi Xosrov və Şirin surətində dolayısı ilə Turan və İran arasında görmək istəyirdi. Nizaminin Şirini Əfrasiyab nəslindən olan turanlı şahzadə kimi qələmə verməsi buna bir işarə idi. Şair bu istəyini Atabəylər dövlətinin mərasında aşılamaqla sırf siyasi məqsəd güdür.
Nizami bu əsərində eşq və mənəvi təkamül yolu ilə ictimai-siyasi məsələləri həll etmək istəyirsə, Xosrovun eyş-işrət və şöhrətpərəstliklə keçirməsi bu ideyanın həyata keçməsinə mane olur. “Odun oğlu kül olar” məsəlilə oğlu Şiruyənin xəyanətilə öldürülür. Şair bu hadisədən fəlsəfi nəticə çıxararaq təbiət həyatının dövranlarına işarə edir və deyir ki, “Özünü tanı ki, məna yolu ilə, həqqi tanıyarsan, əgər özünü bilsən, fələyin uzaqlığına baxma, o sənin qarşında bir aynadır. Sən iki aləmin toplususan”. Nizami bildirir ki, insan vücudu dörd ünsürdən kamala çatsa da, dörd ünsürün xasiyyət və ixtilaflarından uzaqlaşmalıdır. Bunun üçün o, təbiət hadisələrindən çoxlu misallar verir. İnsan cismani zövqlərə deyil, mənəvi-əqli təkamülə meyl etməlidir.
Nizami bu əsərində təbiətşünas alim kimi ictimai həyat məsələlərini təbiətin fəlsəfəsilə həll etməyə çalışır.
“Xosrov və Şirin” ədəbi-bədii quruluş, dil-üslub baxımından da orijinal məziyyətlərə malikdir. Əsərdə Xosrovla Şirinin deyişmələrini və onların adından Bərbət və Nəkisanın musiqi ahənglərinin müşayiətilə qəzəllər tərənnüm etmələri həyat fəlsəfəsinin musiqi və poeziyanın vəhdətində təcəssüm edildiyinə bir sübutdur.
1188-ci ildə Şirvanşah Axsitanın sifarişilə yazdığı “Leyli və Məcnun” əsərinin mövzusunu islamaqədərki ərəb folklorundan alan Nizami süjetin mərkəzində Ərəbistan təbiətini və bədəvi həyatını saxlamaqla üzri qəbilə həyatında platonik məhəbbətin islamiyyət dövründə keçirdiyi yeni istihalə prosesini qələmə almaq istəmişdir. VIII əsrdən Bağdad şəhərində təsis edilən tərcümə və tədqiq mərkəzi antik və qədim yunan ədəbi-fəlsəfi əsərlərilə tanış etdiyi çağlarda IX-X əsrlərdə rabilər Məcnun və Leylinin eşq məcaraları ilə maraqlanmış və onların hekayətlərini toplamağa başlamışlar. Rəvayətlərdə gedən islamlaşma prosesi də bu dövrlərdə baş vermişdir.
İslamiyyət dövründə ictimai əxlaq eşqin qəzəllər vasitəsilə xalq arasında faş edilməsini təhqir və yolverilməz saydığı halda, üzrilərin həyatında eşqin üluhiyyəti hər məhdudiyyəti rədd edir. İslamda isə bu hal sərsərilik və “dəlilik” kimi qəbul olunur. Nizami eşqi intibah fəlsəfəsi baxımından təbiətin başlıca qanunu kimi izah edir və deyir ki, bu eşqlə müxalifət mümkünsüzdür. Məcnun Kəbədə də, səhrada da, göylərdə də eşqin cari olduğunu görür, Kəbədən də, ulduzlardan da eşqinə himayəçi olmağa çağırır.
Məcnunun təbii eşqi qəbilə adət-ənənələrinin maneəsindən keçə bilmədiyi üçün nakamlığa uğrayır. Əsərdə yeniliklə, yeni intibah həyatı və təfəkkürü ilə köhnəliyin, cahiliyyətin arasındakı kəskin ziddiyyətlərə ciddi diqqət yetirilir və bu hal intibahın ilk dövrləri üçün çox səciyyəvidir.
Nizami bu poemasının müqəddimə hissələrində Axsitanın poemanı ərəb-farsın söz incilərilə əsəri zinətləndirmək, türksayağı deyim və xasiyyətləri kənara qoymaq haqqındakı fikirlərinə ciddi etiraz edir və Leyli ilə Məcnunu ərəblər içərisində yaşayan türk deyimli türklər adlandırır. Bu fikirlər şübhəsiz XII əsrdə Azərbaycan intibahının səciyyəvi xüsusiyyəti idi.
“Leyli və Məcnun” kimi Nizaminin Marağa hakimi Ağsunqur Körpə Arslanın adına 1197-ci ildə yazdığı “Həft peykər” (“Yeddi gözəl”) poeması süjeti Sasani hökmdarlar sülaləsi tarixindən alınmış intibah əsəridir. Əsərin məzmunu VIII-X əsrlərdə islam intibahı dövründə antik Midiya-Yunan bədii-fəlsəfi mədəniyyətlərinin sintezləşdiyi eşq, sosial həyat və dövlətçilik məsələləri üzərində qurulmuşdur. Burada da eşq “Xosrov və Şirin”də, “Leyli və Məcnun”dakı kimi irəli sürülən kosmik-dünyəvi eşqdir. Bu eşq hər yerdə öz təbiətinə görə ziddiyyətləri aradan götürüb tərəflər arasında sülh və bərabərlik yaradır.
Poemada kosmik aləm yeddi gümbəz modelində yerdə bərqərar olunur. Yeddi planeti təmsil edən bu gümbəzlərin hər biri öz rənginə və xasiyyətinə görə insanın daxili və xarici bədən üzvlərinin hər birinin xasiyyəti və əməlinə uyğunlaşdırılır. Bununla da insanın əxlaqi gözəllik və qüsurları üzə çıxarılır. Bu konsepsiyaya görə insan mənşəyinə görə hissi (maddi) və əqli (mənəvi-ruhi və ya əqli-nəfsi) aləmlərin vəhdəti kimi götürülür.
“Yeddi gözəl”də Farabinin “Fəzilətli adamların şəhəri” adlı əsərinin güclü təsiri olmuşdur. Orada da bədən şəhərə, ölkəyə oxşadılmışdır. Bu əsərdə antik zərdüşti və yunan naturfəlsəfi fikrinin konsepsiyası öz bədii ifadəsini tapmışdır.
1200-1203-cü illərdə yazıldığı təxmin edilən “İsgəndərnamə” şairin arzusu ilə çox sevdiyi Nüsrətəddin Əbubəkrə ithaf edilmişdir. Bu əsərin də mövzusu İran-Yunan müharibələri tarixçəsindən alınmışdır. Bu da şərq intibahının başlıca xüsusiyyətidir.
Bu əsərdə Nizaminin məqsədi müharibələrin təfsilatı deyil, bəlkə yunanların şərq mədəniyyətlərilə tanışlığı və bu yol ilə iki mədəniyyətin sintezləşməsidir. İsgəndər İran təşkədərlərini yandırarkən yanındakı filosofların təkidləri ilə dəri üzərində yazılmış “Avesta” mətnlərini Yunanıstana göndərib tərcümə edilib öyrənilməsini tövsiyə edir. Antik yunan alimlərinin muğların naturfəlsəfi nəzəriyyələrinin öyrəndiklərini və onları iqtibal etdiklərini yunan alimləri özləri təsdiq etməkdədir. İsgəndər Nizaminin yazdığına görə öz Vətənində görmədiyi bir çox mədəniyyət və cəmiyyətlərilə bağlı real hadisələrə həyatın möcüzələri kimi baxır. O, yol boyu müxtəlif ölkə, xalq və mədəniyyətlərlə üzləşir, hind çarbaklarının təlimlərilə tanış olur, şimala doğru qayıdarkən almaz çölünə gəlib çıxır, əsgərlər almaz parçalarını yığıb torba-torba özlərilə daşıyırlar. Əsərdə ən əhəmiyyətli mədəni hadisə İsgəndərin “başçısızlar” ölkəsinə gəlib çıxmasıdır. O, buradakı adamların həyatı, düşüncəsi, bərabərliyə dayanan ictimai idarə üsulunu görüncə heyrət edir. Nəhayət İsgəndərin şimal zülmətində dirilik suyunun olması xəbərini eşitməsi və oraya yol tapmaq istəməsidir. Ədəbi dirilik vasitələrinin axtarışı ən qədim mədəniyyətlərə, bu sırada şumer dastanlarında mövcud olmuşdur. Şumer dastanında da ölümsüzlük çarəsi şərqdə, ehtimal ki, Xəzər, ya Urmu gölündəki adamların birində aranır. Onun çarəsini bu adada sakin olan Uminanitdin bilir. Zərdüşti ənənəyə görə ölümsüzlüyün dərmanı “Hoym” bitkisidir.
İsgəndər Xızır peyğəmbərlə zülmətə gedərkən yolu azır, Xızır isə əbədiyyət suyunu tapıb içir və bu haqda İsgəndərə xəbər verir.
Beləliklə, İsgəndər Yunanıstanda deyil, şərqə səyahətləri dövründə görüb öyrəndiyi şərq mədəniyyətləri, şərq elmi-fəlsəfi dünyagörüşü nəticəsində əqli təkamülün zirvəsi olan peyğəmbərlik məqamına yüksəlir. Bu cəhətdən “İsgəndərnamə” Nizaminin bədii-fəlsəfi yaradıcılığında son kamil intibah əsəridir.
İmaməddin Nəsimi (1369-1417) Azərbaycan ədəbiyyatının və bütövlükdə türk-islam mədəniyyətinin ən görkəmli nümayəndələrindən biri, böyük mütəfəkkir-şair, filosof və sufi ideoloqudur. O, klassik Azərbaycan poeziyasının formalaşmasında və inkişafında mühüm rol oynamış, ana dilində yüksək bədii-estetik dəyərə malik əsərlər yaratmışdır.
Həyatı – İmadəddin Nəsiminin Şamaxıda anadan olduğu ehtimal edilir. O, yaxşı təhsil almış, ərəb və fars dillərini mükəmməl öyrənmiş, dini və fəlsəfi elmlərə dərindən yiyələnmişdir. Nəsimi yaradıcılığında sufizmin, xüsusilə də hürufiliyin təsiri aydın şəkildə hiss olunur. O, hürufilik təliminin banisi olan Fəzlullah Nəiminin müridi olmuş və bu təlimin ideyalarını poeziya vasitəsilə yaymışdır.
Hürufilik insanı ilahi varlığın təcəssümü kimi qəbul edir və insanın daxili aləmini, ruhunun ucalığını ön plana çəkir. Nəsimi bu fəlsəfi baxışları cəsarətlə ifadə etmiş, nəticədə dini dairələrin təzyiqlərinə məruz qalmışdır. Onun azadfikirliliyi və fəlsəfi dünyagörüşü dövrün mühafizəkar qüvvələri tərəfindən qəbul edilməmişdir.
Nəsimi ömrünün son illərini Yaxın Şərqdə – xüsusilə Hələbdə keçirmişdir. 1417-ci ildə Hələbdə ağır işgəncələrlə edam edilmişdir. Rəvayətlərə görə, o, dərisi soyularaq şəhid edilmişdir. Bu faciəli sonluq Nəsimini yalnız böyük şair deyil, həm də əqidəsi uğrunda canından keçən mübariz şəxsiyyət kimi tarixə həkk etmişdir.
Yaradıcılığı- Nəsimi Azərbaycan, fars və ərəb dillərində yazıb-yaratmışdır. Onun ana dilində yazdığı divanı Azərbaycan ədəbiyyatının ən qiymətli incilərindən hesab olunur. Şair qəzəl, qəsidə, rübai və digər poetik janrlarda əsərlər qələmə almışdır.
Onun poeziyasında aşağıdakı mövzular əsas yer tutur:
• İnsanın ilahi mahiyyəti
• Azadlıq və kamillik ideyası
• Eşq və məhəbbət (ilahi və bəşəri məhəbbət vəhdətdə)
• Zamanın ədalətsizliyinə etiraz
• İnsan ləyaqətinin ucaldılması
Nəsiminin ən məşhur ideyalarından biri insanın ucalığını ifadə edən aşağıdakı misralarda öz əksini tapır:
“Məndə sığar iki cahan, mən bu cahana sığmazam.”
Bu misra insanın kainat qədər böyük mənəvi gücə malik olduğunu ifadə edən fəlsəfi ümumiləşdirmədir. Nəsimi poeziyasında söz və məna vəhdəti, obrazlılıq, dərin fəlsəfi qat və yüksək bədii ustalıq diqqəti cəlb edir.
İmadəddin Nəsimi Azərbaycan ədəbi dilinin inkişafında mühüm xidmətlər göstərmişdir. O, ana dilində fəlsəfi poeziyanın ən kamil nümunələrini yaratmış, sonrakı dövrlərdə yaşamış bir çox şairlərə güclü təsir göstərmişdir. Nəsimi irsi təkcə Azərbaycan deyil, bütün türk dünyası və Şərq ədəbiyyatı üçün böyük əhəmiyyət kəsb edir.
Onun yaradıcılığı əsrlər boyu yaşadılmış, araşdırılmış və təbliğ edilmişdir. Bu gün Nəsimi Azərbaycan xalqının mənəvi sərvəti, azad düşüncənin və humanist idealların simvolu kimi dəyərləndirilir.
Həbibi (1470 – 1520) Məşhur Azərbaycan şairi, böyük Füzulinin ustadlarından sayılan Həbibi təqribən 1470–1475-ci illərdə Göyçay qəzasında, indiki Ucar rayonunun Bərgüşad kəndində anadan olmuşdur. Şairin əsl adı mənbələrdə göstərilməmişdir. Rəvayətə görə, uşaqlıq illərində çobanlıq etmiş, istedadı və fitri qabiliyyəti nəticəsində gənc yaşlarından Sultan Yaqubun (Ağqoyunlu hökmdarı) sarayına gətirilmişdir.
Saray mühitində klassik Şərq poeziyası ilə yaxından tanış olmuş, ərəb və fars dillərini öyrənmiş, poetik istedadını inkişaf etdirmişdir. Sonralar Şah İsmayıl Xətainin sarayında böyük nüfuz qazanmış, hətta “Məlik üş-şüara” (şairlərin şahı) tituluna layiq görülmüşdür. Bu fakt Həbibinin dövrünün ən nüfuzlu söz ustadlarından biri olduğunu göstərir.
1514-cü ildə baş vermiş Çaldıran döyüşündən sonra şair ömrünün qalan hissəsini Türkiyə ərazisində keçirmişdir. Onun Osmanlı torpaqlarına getməsinin səbəbləri barədə mənbələrdə dəqiq məlumat verilməsə də, siyasi hadisələrin və saray mühitində baş verən dəyişikliklərin bu qərara təsir göstərdiyi ehtimal olunur.
Yaradıcılığı və ədəbi irsi- Həbibinin divanı dövrümüzədək tam şəkildə gəlib çatmamışdır. Ədəbi irsindən yalnız təxminən 50-yə qədər şeir nümunəsi – qəsidə, qəzəl, müsəddəs, tövhid, qitə və digər janrlarda yazılmış əsərləri məlumdur. Lakin bu məhdud sayda nümunələr belə onun yüksək sənətkarlıq qüdrətini nümayiş etdirir.
Şairin poeziyasında aşağıdakı əsas mövzular üstünlük təşkil edir:
•İnsan ləyaqəti və mənəvi kamillik
•Məhəbbət və eşq fəlsəfəsi
•İlahi gözəllik və təsəvvüfi düşüncə
•Ədalət və haqq ideyası
Həbibinin şeirlərinin dili sadə, axıcı və xalq ifadə tərzinə yaxın olmuşdur. O, ərəb və fars mənşəli mürəkkəb tərkiblərdən az istifadə etmiş, poetik fikri aydın və təsirli şəkildə ifadə etməyə üstünlük vermişdir. Bu xüsusiyyət onun poeziyasını geniş oxucu kütləsi üçün anlaşılan etmişdir.
Ədəbiyyata təsiri – Həbibi Azərbaycan klassik poeziyasının formalaşmasında mühüm rol oynamışdır. Onun yaradıcılığı xüsusilə Şah İsmayıl Xətainin və Füzulinin poetik dünyagörüşünə təsir göstərmişdir. Ümumiyyətlə, türkdilli poeziyanın inkişafında Həbibinin adı öncül sənətkarlar sırasında çəkilir.
Onun şeirlərindəki lirizm, daxili səmimiyyət, poetik təmizlək və məna dərinliyi sonrakı klassiklərin yaradıcılığı üçün örnək olmuşdur. Həbibi həm saray ədəbiyyatının nümayəndəsi, həm də xalq ruhuna yaxın poet kimi Azərbaycan ədəbiyyat tarixində özünəməxsus mövqe tutmuşdur.
Həbibi XV–XVI əsrlər Azərbaycan ədəbi mühitinin aparıcı simalarından biri kimi, klassik poeziyanın inkişafına mühüm töhfə vermiş, özündən sonra gələn böyük söz ustadlarının yaradıcılığına istiqamət vermişdir. Divanının tam şəkildə qorunub saxlanmamasına baxmayaraq, mövcud şeir nümunələri onun yüksək poetik istedadını və Azərbaycan ədəbiyyatındakı əhəmiyyətli yerini aydın şəkildə təsdiq edir.
Şah İsmayıl Xətai (1487-1524) Azərbaycan tarixində elə şəxsiyyətlər vardır ki, onların fəaliyyəti yalnız bir sahə ilə məhdudlaşmır, bütöv bir epoxanı müəyyənləşdirir. Belə tarixi simalardan biri Şah İsmayıl Xətaidir. O, 1501-ci ildə Təbrizdə taxta çıxaraq Səfəvilər dövlətinin əsasını qoymuş, Azərbaycan torpaqlarını vahid siyasi hakimiyyət altında birləşdirmişdir. Lakin Xətainin tarixi əhəmiyyəti yalnız qüdrətli hökmdar kimi fəaliyyəti ilə məhdudlaşmır. O, eyni zamanda klassik Azərbaycan poeziyasının zirvələrindən biri, ana dilində ədəbiyyatın inkişafına mühüm təkan verən böyük sənətkardır.
Tarixi Şəxsiyyət və Dövrün Xüsusiyyətləri XV əsrin sonu – XVI əsrin əvvəlləri Azərbaycan və ümumilikdə Yaxın Şərq üçün mürəkkəb və keçid mərhələsi idi. Teymurilər dövləti zəifləyir, müxtəlif tayfa birlikləri siyasi hakimiyyət uğrunda mübarizə aparırdı. Belə bir tarixi şəraitdə Şah İsmayıl yalnız hərbi-siyasi lider kimi deyil, həm də ideoloji mərkəz kimi çıxış etdi.
Sufi mühitində böyümüş və Səfəvi təriqətinin davamçısı olmuş Xətainin dünyagörüşü təsəvvüfi-fəlsəfi ideyalarla zəngin idi. Onun poeziyasında ilahi eşq, kamillik, mürşid-mürid münasibətləri, haqq və ədalət anlayışları əsas xətt təşkil edirdi. Dövlətçilik ideologiyası ilə mənəvi kamillik düşüncəsi onun yaradıcılığında vəhdət halında təqdim olunur.
Ana Dilinin Müdafiəçisi Şah İsmayılın ən böyük xidmətlərindən biri saray ədəbiyyatında Azərbaycan türkcəsinə üstünlük verməsi olmuşdur. Həmin dövrdə saray və elmi mühitdə fars dili üstün mövqedə idi. Xətai isə Azərbaycan türkcəsində yazaraq bu dili yüksək poetik səviyyəyə yüksəltdi.
Bu addım:
• milli ədəbi şüurun formalaşmasına,
• Azərbaycan türkcəsinin dövlət dili statusunun möhkəmlənməsinə,
• sonrakı nəsil şairlər üçün yeni yaradıcılıq imkanlarının açılmasına səbəb oldu.
Onun dili ağır və mürəkkəb deyil, xalq danışıq üslubuna yaxın, axıcı və emosionaldır. Bu xüsusiyyət Xətaini həm saray mühitində, həm də xalq arasında sevilən şairə çevirmişdir. Onun yaradıcılığı aşıq poeziyası ilə divan ədəbiyyatı arasında mühüm körpü rolunu oynayır.
Ədəbi İrsi Xətainin “Divan”ı onun zəngin lirik irsini əhatə edir. Bu topluda qəzəllər, qoşmalar, gəraylılar və rübailər yer alır. Əsərlərin əsas mövzu dairəsi aşağıdakılardır:
• ilahi eşq və vəhdət ideyası,
• təsəvvüfi kamillik,
• insan və mənəviyyat problemi,
• qəhrəmanlıq və vətənpərvərlik,
• hakimiyyət və ədalət anlayışı.
Onun qəzəllərində eşq həm dünyəvi, həm də ilahi məna daşıyır; eşq insanı kamilliyə aparan mənəvi yol kimi təqdim edilir.
“Dəhnamə” (“On məktub”) məsnəvi janrında qələmə alınmışdır. Klassik Şərq ədəbiyyatı ənənələrinə uyğun qurulan bu əsərdə aşiq və məşuq arasında məktublar vasitəsilə inkişaf edən süjet təsvir edilir. Burada məhəbbət simvolik xarakter daşıyır, ilahi eşq ideyası rəmzi şəkildə təqdim olunur, obrazlar isə fəlsəfi məna yükü daşıyır. “Dəhnamə” Xətainin poetik ustalığını və klassik ənənəyə bağlılığını parlaq şəkildə nümayiş etdirir.
Poeziyasının Bədii Xüsusiyyətləri
Xətainin poeziyası bir neçə mühüm xüsusiyyətlə səciyyələnir:
1. Sadəlik və səmimilik – Şair ağır və mürəkkəb metaforalarla yüklənmiş ifadələrdən uzaqdır. Fikirlərini aydın və emosional formada təqdim edir.
2. Rəmzilik – Şərab, meyxana, eşq, yanmaq, nur kimi anlayışlar təsəvvüfi məna daşıyır, mənəvi saflaşmanı ifadə edir.
3. Liderlik və güc motivi – Onun şeirlərində hökmdar iradəsi, birləşdirici güc və ədalətli idarəçilik ideyası aydın hiss olunur.
4. Ahəng və ritm – Şeirlərdə daxili ritm və musiqililik güclüdür; bu xüsusiyyət onların aşıqlar tərəfindən ifasına əlverişli şərait yaratmışdır.
Ədəbi və Tarixi Təsiri, Şah İsmayıl Xətai Azərbaycan klassik poeziyasının formalaşmasında mühüm mərhələ yaratmışdır. Onun fəaliyyəti sonrakı dövrdə böyük söz ustadlarının – xüsusilə Məhəmməd Füzuli kimi dahilərin yetişməsi üçün zəmin hazırlamışdır. Ana dilində yazan şairlərin nüfuzunun artması və ədəbiyyatın milli kimliyin ifadəsinə çevrilməsi Xətainin yaratdığı ənənənin davamı idi.
O, dövlət və ədəbiyyat münasibətlərinin yeni modelini formalaşdırdı: hökmdar həm siyasi rəhbər, həm də mənəvi-ədəbi lider kimi çıxış edə bilərdi. Bu model Azərbaycan mədəni düşüncəsində uzun müddət təsirini qoruyub saxlamışdır.
Müasir Dövrdə Xətainin İrsi Bu gün Şah İsmayıl Xətai:
• Azərbaycan dövlətçilik tarixinin rəmzi,
• milli ədəbi dilin qoruyucusu,
• mədəni irsin mühüm sütunlarından biri kimi qiymətləndirilir.
Onun poeziyası həm tarixi sənəd, həm də yüksək estetik dəyərə malik klassik irsdir. Xətai həm qılınc, həm də qələm sahibi idi. O, siyasi hakimiyyəti ilə Azərbaycan torpaqlarını birləşdirdiyi kimi, poeziyası ilə də xalqın mənəvi dünyasını bir araya gətirmişdir.
Şah İsmayıl Xətainin yaradıcılığı yalnız ədəbi nümunə deyil, həm də milli ideologiyanın, dövlətçilik düşüncəsinin və mənəvi kamillik anlayışının bədii təcəssümüdür. O, Azərbaycan tarixində dövlət qurucusu və klassik şair obrazını öz şəxsiyyətində birləşdirən nadir simalardandır. Onun irsi bu gün də milli kimliyin formalaşmasında, ana dilinin qorunmasında və ədəbi-estetik dəyərlərin yaşadılmasında mühüm rol oynamaqdadır.
Məhəmməd Füzuli (1494–1556) XVI əsr Azərbaycan ədəbiyyatının ən görkəmli nümayəndələrindən biri, klassik Şərq poeziyasının zirvə simalarındandır. Təxminən 1494-cü ildə Kərbəla və ya Bağdad ətrafında dünyaya gəlmişdir. Əsl adı Məhəmməd ibn Süleyman olmuşdur. “Füzuli” təxəllüsünü seçməsi ilə bağlı müxtəlif mülahizələr mövcuddur; şair özü bu təxəllüsü həm “fəzilət sahibi”, həm də “artıq, ehtiyacsız söz deyən” mənasında işlətdiyini qeyd etmişdir.
Füzuli ömrünün böyük hissəsini Bağdad mühitində keçirmiş, həmin dövrdə bölgə əvvəlcə Ağqoyunluların, daha sonra Səfəvilərin və Osmanlıların hakimiyyəti altında olmuşdur. O, ərəb və fars dillərini mükəmməl bilmiş, bu dillərdə də əsərlər yazmışdır. Şair dövrünün dini-elmi biliklərinə dərindən yiyələnmiş, fiqh, kəlam, məntiq və fəlsəfə sahələrində məlumatlı olmuşdur.
1556-cı ildə Bağdadda vəba xəstəliyindən vəfat etdiyi ehtimal olunur.
Füzulinin ədəbi irsi çoxşaxəli və zəngindir. O, Azərbaycan (türk), fars və ərəb dillərində divanlar yaratmışdır. Xüsusilə Azərbaycan türkcəsində yazdığı əsərlər ədəbi dilin inkişafında mühüm rol oynamışdır.
“Leyli və Məcnun” poeması – Füzulinin ən məşhur əsəri olan Leyli və Məcnun 1537-ci ildə qələmə alınmışdır. Bu əsər Nizami Gəncəvinin eyni adlı mövzusu əsasında yazılsa da, Füzuli mövzuya özünəməxsus fəlsəfi və psixoloji dərinlik qazandırmışdır. Poemada məhəbbət ilahi eşq səviyyəsinə yüksəldilir, insanın daxili iztirabları, sədaqəti və mənəvi kamilliyi poetik dillə təsvir edilir.
“Divan”ları – Füzulinin Azərbaycan türkcəsində yazılmış “Divan”ı klassik qəzəl poeziyasının ən gözəl nümunələrini ehtiva edir. Onun qəzəllərində əsas mövzular bunlardır:
• İlahi və bəşəri eşq
• Fani dünya və axirət düşüncəsi
• İnsanın mənəvi iztirabı
• Sufi-fəlsəfi motivlər
Şairin məşhur beytlərindən biri belədir:
Məndə Məcnundan füzun aşiqlik istedadı var,
Aşiqi-sadiq mənəm, Məcnunun ancaq adı var.
Bu misralar onun eşq fəlsəfəsinin və poetik qüdrətinin ifadəsidir.
“Şikayətnamə” – Füzulinin nəsr əsəri olan Şikayətnamə Azərbaycan ədəbiyyatında realist nəsrin ilk nümunələrindən hesab edilir. Əsər Osmanlı idarəçiliyində qarşılaşdığı haqsızlıqlara etiraz xarakteri daşıyır. Burada şair bürokratik ədalətsizliyi tənqid edir və məşhur “Söz” anlayışına xüsusi fəlsəfi məna verir.
Məhəmməd Füzuli Azərbaycan klassik poeziyasının zirvəsi sayılır. O, Azərbaycan ədəbi dilinin formalaşmasında, qəzəl janrının inkişafında və məhəbbət fəlsəfəsinin poetik ifadəsində mühüm rol oynamışdır. Onun yaradıcılığı sonrakı əsrlərdə bir çox şairlərə təsir göstərmiş, Azərbaycan, türk və ümumilikdə Şərq ədəbiyyatında dərin iz buraxmışdır.
Füzuli sənəti bu gün də aktuallığını qoruyur; onun poeziyası insan ruhunun əbədi axtarışlarını, eşqin ucalığını və sözün qüdrətini təcəssüm etdirir.
Molla Pənah Vaqif (1717–1797) Molla Pənah Vaqifin ilk adı Pənah Mehdi ağa oğlu olmuşdur. O, təxminən 1717-ci ildə Qazax mahalının Yuxarı Salahlı kəndində (indiki Qazax rayonu) anadan olmuşdur. Atası Mehdi ağa savadlı və nüfuzlu şəxs idi. Pənah yüksək dini və dünyəvi təhsil almış, ərəb və fars dillərini mükəmməl öyrənmiş, məntiq, fiqh, astronomiya və digər elmlərə yiyələnmişdir. Dövrünün tanınmış alimlərindən olan Şəfi Əfəndidən dərs aldığı məlumdur.
Ziyalı və alim şəxs kimi tanındığına görə xalq arasında ona “Molla” titulu verilmiş, ədəbiyyatda isə “Vaqif” təxəllüsü ilə şöhrət qazanmışdır. Şairin həyatının ilk qırx iki ili əsasən Qazax bölgəsi ilə bağlı olmuşdur.
1747-ci ildə Nadir şah Əfşar-ın öldürülməsindən sonra Azərbaycan ərazisində müstəqil xanlıqlar yaranmışdır. Lakin bu xanlıqların siyasi sabitliyi davamlı deyildi; Rusiya, İran və Osmanlı imperiyaları regionda üstünlük uğrunda mübarizə aparırdı. Qarabağ xanlığı da mürəkkəb siyasi şəraitdə fəaliyyət göstərirdi.
Vaqif Qarabağa köçdükdən sonra İbrahimxəlil xan Cavanşirin sarayında yüksək mövqe tutmuş, əvvəlcə münşi, daha sonra isə baş vəzir vəzifəsinə yüksəlmişdir. O, Qarabağ xanlığının diplomatik əlaqələrinin qurulmasında, xüsusilə Kartli-Kaxetiya ilə münasibətlərin tənzimlənməsində mühüm rol oynamışdır. Dövlət idarəçiliyində müdrikliyi, siyasi uzaqgörənliyi və diplomatik bacarığı ilə seçilən Vaqif həm də Qarabağ türklərinin mənəvi rəhbərlərindən biri kimi qəbul olunurdu.
1797-ci ildə Ağa Məhəmməd şah Qacar-ın Qarabağa yürüşü zamanı yaranmış siyasi qarışıqlıq nəticəsində Vaqif və oğlu Əli ağa həbs edilərək qətlə yetirilmişdir. Şair Şuşa şəhərində dəfn edilmişdir. Sonralar onun məzarı üzərində məqbərə inşa olunmuşdur.
Yaradıcılığı və ədəbi mövqeyi Molla Pənah Vaqif XVIII əsr Azərbaycan poeziyasında yeni mərhələnin əsasını qoymuş sənətkardır. Onun yaradıcılığı klassik divan ədəbiyyatı ilə xalq poeziyası arasında körpü rolunu oynamışdır.
Şair aşağıdakı janrlarda əsərlər yazmışdır:
• Qoşma
• Təcnis
• Qəzəl
• Müxəmməs
• Müstəzad
• Müəşşər
Bu janrlardan qoşma və təcnis xalq ədəbiyyatına, digər formalar isə klassik poeziyaya aiddir. Vaqif xüsusilə qoşma janrında böyük sənətkarlıq nümayiş etdirmişdir. O, heca vəznində yazdığı şeirlərlə xalq dilini ədəbi-bədii dil səviyyəsinə yüksəltmişdir.
Vaqif lirikasının əsas xüsusiyyətləri aşağıdakılardır:
• millilik və xəlqilik;
• realizm;
• sadə və aydın ifadə tərzi;
• nikbinlik və həyatsevərlik;
• konkret və canlı bədii təsvir.
Onun poeziyasında məhəbbət mövzusu aparıcı yer tutur. Gözəllərin vəsfi, insanın zahiri və daxili gözəlliyinin tərənnümü şairin əsas poetik istiqamətlərindəndir. Vaqif qadın gözəlliyini mücərrəd və simvolik deyil, real və həyati detallarla təqdim etmişdir. Etnoqrafik xüsusiyyətlər, milli geyim, adət-ənənələr onun şeirlərində geniş yer almışdır.
Şair milli və dini ehkamların sərt çərçivəsindən çıxaraq poeziyaya yeni məzmun gətirmiş, insanı fiziki və mənəvi kamillik vəhdətində təsvir etmişdir. Onun yaradıcılığında mərhəmət, humanizm və ədalət ideyaları mühüm yer tutur.
İctimai ədalətsizlik və bərabərsizliyə qarşı etiraz motivləri də Vaqif poeziyasında öz əksini tapmışdır. Həyatının son dövrlərində siyasi hadisələrin təsiri ilə yaradıcılığında kədər, zamandan şikayət və bədbin əhvali-ruhiyyə güclənmişdir. Bu dönüşün ən parlaq nümunəsi onun məşhur “Görmədim” müxəmməsidir.
Şairin “Badi-səba, bir xəbər ver könlümə”, “Namə gedər olsan yarın kuyinə”, “Bayram oldu”, “Gözlərin cəlladdır, baxışın yağı”, “Durnalar”, “Heyran olmuşam” kimi şeirləri Azərbaycan ədəbiyyatının incilərindəndir.
Ədəbi irsi və əhəmiyyəti Vaqifin əsərləri tam şəkildə günümüzə gəlib çatmamışdır. Onun ölümündən sonra əlyazmalarının bir qismi məhv edilmiş və talan olunmuşdur. Bununla belə, aşıq poeziyası ilə bağlı yazdığı bir sıra şeirlər qorunub saxlanılmışdır.
Hazırda Azərbaycan Yazıçılar Birliyində və Nizami Gəncəvi adına Milli Azərbaycan Ədəbiyyatı Muzeyində Vaqif irsi ilə bağlı əlyazmalar mövcuddur.
Molla Pənah Vaqif Azərbaycan ədəbi dilinin inkişafında müstəsna xidmət göstərmişdir. O, klassik poeziyanın ənənələrini qorumaqla yanaşı, onu xalq ruhuna yaxınlaşdırmış, realizm meyillərini gücləndirmişdir.
Azərbaycan ədəbiyyat tarixində Vaqif realizmin banisi, milli poeziyanın yeniləşdiricisi və XVIII əsr ədəbi-mədəni mühitinin aparıcı simalarından biri kimi qiymətləndirilir. Onun yaradıcılığı milli-mənəvi dəyərlərimizin formalaşmasında mühüm mərhələ təşkil edir və bu gün də aktuallığını qoruyub saxlayır.
Mirzə Şəfi Vazeh
(1794-1852)
Mirzə Şəfi Vazeh XIX əsrin birinci yarısı Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrindən biridir.
Şəfi 1794-cü ildə Gəncə şəhərində kiçik sənətkar — bənna ailəsində anadan olmuşdur. O, burada mədrəsədə dini təhsil almış, ərəb və fars dillərini kamil öyrənmiş və klassik Şərq ədəbiyyatının məşhur şairlərinin əsərlərinə bələd olmuşdur. 30-cu illərin əvvəllərində Mirzə Şəfi Gəncə mədrəsəsində müəllimlik etmiş, əsasən uşaqlara nəstəliq dərsi öyrətmişdir. Gözəl bədii istedadı olan və klassik Şərq şairlərinin irsinin ideya-bədii məziyyətlərinə dərindən bələd olan Mİrzə Şəfi gənc yaşlarından bədii fəaliyyətə başlamış və Vazeh təxəllüsü ilə şerlər yazmışdır.
1840-cı ildə Mirzə Şəfi Tiflis şəhərinə gəlmiş və burada quberniya ibtidai məktəbində Azərbaycan dili üzrə müəllimlik vəzifəsində çalışmışdır. 1846-cı ildə o, Gəncəyə qayıtmış bu şəhərdə yeni açılmış məktəbdə müəllimlik etmişdir. Dörd ildən sonra Vazeh yenidən Tiflisə qayıtmış və Tiflis zadəgan gimnaziyasında Azərbaycan və fars dilləri üzrə müəllimlik vəzifəsini icra etmişdir.
Mirzə Şəfi 1852-ci ildə vəfat etmiş və Tiflisdə müsəlman qəbiristanlığında dəfn olunmuşdur.
Vazeh 1844-cü ildə Tiflisdə “Divani-hikmət” adlı ədəbi məclis təşkil etmişdi. Məclisdə bu illərdə Tiflisdə yaşayan və xidmət edən görkəmli Azərbaycan şairləri Abbasqulu ağa Bakıxanov, Mirzə Fətəli Axundov və başqa şairlər iştirak etmişdilər. Bu zaman Tiflis zadəgan gimnaziyasında müəllimlik edən alman şairi və tərcüməçisi Fridrix Bodenşted Mirzə Şəfi ilə yaxından tanış olmuş, ondan fars dilini öyrənmiş və məclisin fəal üzvlərindən bir olmuşdur. 1846-cı ildə Bodenşted Almaniyaya qayıdarkən Mirzə Şəfi Vazehin əlyazma şeirləri divanını da özü ilə aparmış və onun şeirlərini alman dilinə tərcümə edərək onların bir qismini 1848-ci ildə nəşr etdirdiyi “Min bir gecə” kitabında, 1851-ci ildə isə tam şəkildə “Mirzə Şəfinin şərqiləri” adı altında çap etdirmişdir. Tezliklə Vazehin şerləri Almaniyada geniş yayılmış və onlar alman oxucularını heyran etmişdir. Mirzə Şəfinin tezliklə fransız, ingilis, rus və başqa xarici dillərə tərcümə edilib, nəşr olunmuş və o, qüdrətli bir şair kimi dünya şöhrəti qazanmışdır.
Gənclik illərində ömrünün sonuna qədər ardıcıl bədii fəaliyyətlə məşğul olan Mirzə Şəfi Vazeh klassik şərq poeziyasının görkəmli nümayəndələrinin, xüsusən, Hafiz, Sədi, Rumi və Füzulinin təsiri altında qəzəl, müxəmməs, rübai, qitə, həcv janrlarında yüksək ideya-bədii məziyyətləri ilə seçilən şeirlər yazmış, qiymətli bir irs yaratmışdır. Lakin onun şeirlərinin az bir qismi bizə çatmışdır. Onların əksər hissəsini alman dilində tərcümələri təşkil edir.
Mirzə Şəfi Vazeh şeirləri mövzu və ideya məzmununa görə müxtəlif səciyyə daşıyır. Onların mühüm bir hissəsi məhəbbət mövzusuna həsr olunub. Onlardan zəngin mənəvi aləmlə seçilən aşiqin öz məhəbbəti ilə əlaqədar keçirdiyi hiss və həyəcanları, sevinc və iztirabları təsvir və tərənnüm olunmuşdur. Bu lirik şeirlərdə dünyəvilik, həyata optimist münasibət özünü bariz göstərir. Vazehin lirik şeirlərinin bir qismində isə ilahi məhəbbət, dini-mistik ideyalar, şərq pantizmi motivləri əks olunmuşdur.
Vazehin tənqid-satirik ruhda qələmə alınmış şeirləri vardır. Bu şeirlərində şair feodal cəmiyyətinin ictimai nöqsanları, ifrat dini fanatizm, dindən öz əksi mənafeyi üçün istifadə edən riyakar, nadan ruhanilər tənqid olunub.
Mirzə Fətəli Axundov (1812-1878) Mirzə Fətəli Axundov yeni dövr Azərbaycan ədəbiyyatı və ictimai, siyasi və fəlsəfi fikrinin inkişafında mühüm rol oynayan görkəmli yazıçı, mütəfəkkir və ictimai xadimdir.
Fətəli 1812-ci ildə Nuxa (indiki Şəki) şəhərində anadan olmuşdur. O, ilk təhsilini mollaxanada almışdır. 1818-ci ildə Fətəli anasının əmisi Axund Ələsgərin himayəsi altına keçibdir. Dövrünün görkəmli ruhanisi olan Axund Ələsgər kiçik Fətəlinin ağıllı, fərasətli bir uşaq olduğunu görüb, onun təhsil və tərbiyəsi ilə şəxsən məşğul olmuş, ona fars və ərəb dillərini, quranı, dini-fəlsəfi elmlərini öyrətmiş, klassik şərq ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrinin irsi ilə tanış etmişdir.
1832-ci ildə Axundov Gəncə şəhərində mədrəsədə dini təhsilini davam etdirmiş və burada müəllimlik edən şair Mirzə Şəfi Vazehlə onun arasında sıx dostluq əlaqəsi yaranmışdır. İstedadlı, azad fikirli şair olan Mirzə Şəfi Vazeh gənc Fətəlinin dünyagörüşünə qüvvətli təsir göstərmişdir. Bu təsirin sayəsində Axundov ruhani olmaq niyyətindən əl çəkmiş və ömrünü dünyəvi işlərə həsr etmək qərarına gəlmişdir.
1833-cü ildə M.F.Axundov Şəkidə ibtidai rus məktəbində oxumuşdur. 1834-cü ildə o, Tiflisdə Rusiyanın Qafqaz baş dəftərxanasında Şərq dilləri üzrə tərcüməçi vəzifəsində xidmət etməyə başlayır. Bu ildən ta ömrünün sonuna qədər Qafqazın baş hakimləri yanında mülki işlər, eyni zamanda müəyyən bir müddətdə diplomatik və hərbi işlər üzrə tərcüməçi vəzifəsində çalışmışdır.
M.F.Axundov Tiflisdə çox mənalı və əlamətdar bir mühitə düşmüşdür. O, burada Şərq ədəbiyyatı, fəlsəfəsi, tarixi sahəsində biliklərini olduqca təkmilləşdirmişdir. O, eyni zamanda yeni dövr Qərbi Avropa və rus ədəbiyyatı, mədəniyyəti, ictimai-siyasi, fəlsəfi fikrinin və dünyəvi elmlərinin nailiyyətlərinə yiyələnmişdir.
M.F.Axundov xidmət illərində bir şair, dramaturq, nasir, ədəbiyyat tənqidçisi, filosof və sosioloq kimi qızğın və səmərəli fəaliyyət göstərmiş, zəngin və rəngarəng bir irs yaratmışdır.
1857-ci ildən ta ömrünün sonuna qədər M.F.Axundov əvvəl islam əlifbasının islahı, 70-ci illərin əvvəllərindən isə onun latın əlifbası ilə əvəz olunması uğrunda fəal və cəsarətlə mübarizə aparmış və ərəb əlifbasının ilk “reformatoru” kimi Yaxın Şərq və Avropa ölkələrində tanınmışdır.
Böyük Azərbaycan yazıçısı mütəfəkkiri və ictimai xadimi M.F.Axundov 1878-ci il fevralın 26-da (yeni təqvimlə martın 10-da) vəfat etmiş və Tiflisdə dəfn olunmuşdur.
M.F.Axundov gənclik illərində şair kimi fəaliyyətə başlamış və ömrünün sonuna qədər vaxtaşırı poetik yaradıcılığını davam etdirərək həm klassik şeir, həm də xalq şeiri üslubunda Azərbaycan və fars dillərində Səbuhi təxəllüsü ilə qoşma, gəraylı, müxəmməs mənzum məktublar, satirik və əxlaqi-didaktik şeirlər, qəsidələr yazmışdır. Onun poetik irsində dahi rus şairi A.S.Puşkinin ölümünə həsr olunmuş “Şərq poeması”, öz yaxın sələfləri M.P.Vaqif və Q.Zakirin təsiri altında yazdığı qoşma və müxəmməsləri İran hökmdarı Nəsrəddin şahın vəzirlərini kəskin tənqid atəşinə tutan “Yeni əlifba haqqında” satirası və didaktik səciyyə daşıyan şeirləri xüsusi əhəmiyyət kəsb edir.
M.F.Axundov Azərbaycan ədəbiyyatında bir dramaturq kimi böyük, misilsiz xidmət göstərmiş, geniş şöhrət qazanmışdır. Yüksək komik istedada malik olan Mirzə Fətəli XIX əsrin 50-ci illərin əvvəllərində “Hekayəti-Molla İbrahimxəlil kimyagər” (1850), “Hekayəti müsyö Jordan və dərviş Məstəli şah”, “Cadügini-Məşhur” (1850), “Hekayəti-Xırs quldurbasan” (1851), “Sərgüşəti-vəziri-xani Lənkəran” (1852), “Hekayəti-mərdi xəsis” (1852), və “Mürafiə vəkilləri” adlı komediyalar yazmış, Azərbaycan ədəbiyyatında milli dramaturgiyanın mükəmməl əsaslarını qoymuşdur. Öz altı komediyası ilə o, Azərbaycan ədəbiyyatının real həyatla əlaqəsini olduqca qüvvətləndirmiş, onu öz dövrünün mühüm aktual ictimai, sosial və mənəvi məsələləri ilə əlaqəsini, xalqın zəruri tələb və ehtiyacları ilə bağlı olan yeni məzmun, yeni ideyalar gətirmiş və milli ədəbiyyatımızda yeni, realist ədəbiyyatın əsaslarını qoymuşdur. O, komediyalarında Azərbaycan xalqının 30-50-ci illər dövrü həyatı, ailə-məişət xüsusiyyətləri, sosial və mənəvi vəziyyəti təsvir etmiş, müxtəlif ictimai təbəqə və zümrələrin dolğun, parlaq, rəngarəng surət və tiplərini yaratmışdır.
M.F.Axundov bir komedioqraf kimi öz Vətəni və Yaxın Şərq müsəlman ölkələrində, eləcə də Rusiya və Qərbi Avropa ölkələrində tanınmış, şöhrət tapmışdır.
M.F.Axundov 1857-ci ildə “Aldanmış kəvakib” povestini yazmış və Azərbaycan ədəbiyyatında yeni tipli bədii nəsrin ilk əsaslarını qoymuşdur. Povestdə o, Avropa maarifçilərinin “dünyanı sağlam aqil idarə edir” konsepsiyasından çıxış edərək müasir olduğu İran feodal-despomik üsul-idarəsinin ictimai nöqsanlarının, ölkənin ali feodal dövlət başçılarını kəskin satira atəşinə tutmuş və maarifçi, humanist hakim ideyasını qızğın təbliğ etmişdir. Axundovun “Aldanmış kəvakib” povesti dünya maarifçi nəsrinin orijinal və parlaq nümunələrindən birini təşkil edir.
Keçən əsrin 50-70-ci illərində Azərbaycan və fars dillərində bir silsilə olduqca uğurlu ədəbi-tənqidi məqalələr yazmış və Azərbaycan ədəbiyyatında ədəbi-tənqidi təşəkkül sahəsində də misilsiz xidmət göstərmişdir.
Tənqidçi-formalist və dini-mistik ədəbiyyatının kəskin tənqidi və yeni, realist ədəbi prinsiplərin təbliği onun ədəbi-tənqidinin və estetik görüşlərinin əsas məzmun və problemlərini təkşil edir.
M.F.Axundov XIX əsrin 60-70-ci illərində filosof və sosioloq kimi də fəal, məhsuldar fəaliyyət göstərmiş, “Kəmalüddövə məktubları” fəlsəfi traktantını “Həkim ingilis Yuma cavab”, “Con Stuart milli azadlıq haqqında”, “Mollayi-Rumi və onun təskifi” və başqa fəlsəfi-sosioloji əsərlərini yazmışdır. O, bu əsərlər ilə Azərbaycan və Yaxın Şərq müsəlman ölkələrinin fəlsəfi, siyasi, ictimai və sosial fikrində də əsaslı bir dönüş yaratmış, maarifçilik ideologiyasının ilk mükəmməl əsaslarını qoymuşdur.
M.F.Axundovun fəlsəfi traktatında və başqa fəlsəfi əsərlərində dünya maarifçilik ideologiyasının əsas tipik xüsusiyyətləri geniş, dərin, parlaq əksini tapmışdır. XVIII əsrin Qərbi Avropa ölkələri maarifçiliyinin və XIX əsrin 40-60-cı illər rus maarifçiliyinin görkəmli nümayəndələri kimi Axundov da fəlsəfi-sosioloji əsərlərində feodal despotik üsulidarəsinə, feodal dövlət və idarə sisteminə, feodal ictimai, sosial münasibətləri və hüquqi təsisatlarına, feodalizm ideoloji və mənvi dayağı olan dinə və orta əsrlər dini-ideologi baxımlara, sosioloji təhsilə və təlim-tərbiyə üsullarına qarşı çıxmış və yeni dövlət qurumunun-parlament üsul-idarəsini, yeni iqtisadi, ictimai, sosial, münasibətləri və qayda-qanunlarını, yeni liberal-demokratik görüşləri, yeni mənəvi-əxlaqi görüşləri, Avropa ölkələrinin yeni dövr elmi-mədəni nailiyyətlərini qızğın təbliğ etmişdir.
M.F.Axundov Azərbaycan və Yaxın Şərq müsəlman xalqlarının yeni dövr ədəbi-fəlsəfi fikrinin inkişafı tarixində müstəsna yer tutan bir yazıçı və filosof kimi tanınmış və şöhrət qazanmışdır. O, eyni zamanda ümumən dünya maarifçilik ideoloji cərəyanı parlaq nümayəndələrindən biri hesab olunur.
Xurşidbanu Natəvan (1832–1897) XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Qarabağ ədəbi-mədəni mühitinin aparıcı simalarından biri və ictimai xadim kimi tanınmışdır. O, 6 avqust 1832-ci ildə Şuşa şəhərində — həmin dövrdə Rusiya imperiyasının Gürcüstan quberniyasının tərkibində olan Qarabağ bölgəsində anadan olmuş, 2 oktyabr 1897-ci ildə yenə Şuşada vəfat etmişdir. Natəvan sonuncu Qarabağ xanı Mehdiqulu xan Cavanşirin qızı, Qarabağ xanlığının banilərindən olan İbrahimxəlil xanın nəvəsidir.
Azərbaycan Respublikası Nazirlər Kabinetinin 7 may 2019-cu il tarixli 211 nömrəli Qərarı ilə Xurşidbanu Natəvanın əsərləri Azərbaycan Respublikasında dövlət varidatı elan edilən müəlliflərin siyahısına daxil edilmişdir. Bu qərar şairənin milli-mədəni irsdə tutduğu mövqenin rəsmi təsdiqi kimi dəyərləndirilir.
Həyatı və ictimai fəaliyyəti Natəvanın uşaqlıq və gənclik illəri Qarabağ xan nəslinə məxsus mühitdə keçmişdir. “Xan qızı” kimi tanınan şairə təkcə aristokrat mənsubiyyəti ilə deyil, yüksək mənəvi keyfiyyətləri, xeyriyyəçilik fəaliyyəti və ictimai təşəbbüsləri ilə də seçilmişdir. Qohumları arasında ona “Dürrü-yekta” (yəni “tək inci”, xanlığın yeganə varisi) deyilməsi onun ailə və ictimai mühitdəki nüfuzundan xəbər verir.
Xurşidbanu Natəvan Şuşada ədəbi-mədəni həyatın canlanmasında mühüm rol oynamışdır. Onun təşəbbüsü və maddi dəstəyi ilə “Məclisi-üns” adlı ədəbi məclis yaradılmışdır. Bu məclis Qarabağ ziyalılarının, şair və sənətkarlarının bir araya gəldiyi mühüm mədəni platformaya çevrilmişdir. Məclisin bütün xərclərini Natəvan öz üzərinə götürmüş, məclisin təşkili və davamlı fəaliyyəti üçün şərait yaratmışdır. Təsadüfi deyil ki, tədqiqatçı Bəylər Məmmədov Natəvanı “Məclisi-üns”ün ürəyi adlandırmışdır.
Şuşada eyni dövrdə Mir Möhsün Nəvvab Qarabağinin rəhbərliyi ilə “Məclisi-fəramuşan” adlı digər ədəbi məclis də fəaliyyət göstərirdi. Bu iki məclis Qarabağ ədəbi mühitinin zənginliyini və çoxşaxəli inkişafını təmin edən əsas mərkəzlərdən olmuşdur.
Natəvan xeyriyyəçilik fəaliyyəti ilə də yadda qalmışdır. O, Şuşada su qıtlığının aradan qaldırılması üçün məşhur “Xan qızı bulağı”nın çəkilməsinə və digər ictimai layihələrin həyata keçirilməsinə maddi dəstək göstərmişdir. Onun fəaliyyəti təkcə ədəbi deyil, sosial məsuliyyət nümunəsi kimi də qiymətləndirilir.
Yaradıcılığı – Natəvan yaradıcılığa XIX əsrin 50-ci illərindən başlamışdır. İlk şeirlərini “Xurşid” imzası ilə yazmış, lakin həmin dövrə aid əsərlərinin əksəriyyəti günümüzə gəlib çatmamışdır. 1870-ci ildən etibarən şairə “Natəvan” (köməksiz, zəif, xəstə) təxəllüsünü qəbul etmiş və bu ad altında dərin məzmunlu qəzəllər yaratmışdır.
Onun şeirləri hələ sağlığında əlyazma şəklində yayılmış, dildən-dilə keçmiş və xalq arasında geniş rəğbət qazanmışdır. Natəvan poeziyasını məzmun baxımından şərti olaraq dörd qrupa ayırmaq mümkündür:
1. Aşiqanə şeirlər – məhəbbətin incə, zərif və bəzən də iztirablı çalarları ifadə olunur;
2. Təbiət lirikasına aid şeirlər – “Gülün”, “Qərənfil” və digər əsərlərdə təbiət obrazları poetik simvola çevrilir;
3. Müasirlərinə həsr olunmuş mənzumələr – ədəbi mühitlə canlı əlaqəni göstərir;
4. Hüznlü şeirlər – xüsusilə 16 yaşlı oğlu Mehdiqulunun vəfatından sonra yazdığı “Ağlaram”, “Olaydı”, “Getdi”, “Sənsiz”, “Ölürəm” kimi əsərlərdə dərin kədər və fəlsəfi tənhalıq duyğusu əks olunur.
Natəvanın şeirləri səmimiyyəti, incə lirizmi və yüksək sənətkarlıq xüsusiyyətləri ilə seçilir. O, qəzəl janrında klassik Şərq poetikasının ənənələrini davam etdirmiş, təkrir, rədif, qoşma, təşbeh, məcaz və digər bədii vasitələrdən məharətlə istifadə etmişdir. Onun poeziyası forma və məzmun vəhdəti baxımından XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatının zirvə nümunələrindəndir.
Musiqi və incəsənət mühiti ilə əlaqəsi Natəvan poeziyası Azərbaycan muğam sənətinə də güclü təsir göstərmişdir. Böyük xanəndə Seyid Şuşinski xatirələrində qeyd etmişdir ki, o, Natəvanın qəzəllərini “Segah” muğamı üstündə ifa edərmiş. Sonrakı dövrlərdə də bir çox tanınmış xanəndələr şairənin qəzəllərini repertuarlarında saxlamışlar.
Natəvanın sözlərinə bəstəkar Vasif Adıgözəlov tərəfindən “Qərənfil” mahnı-romansı bəstələnmiş, həmçinin “Xan qızı Natəvan” operası yazılmışdır. Bu faktlar onun poeziyasının professional musiqi sənətində də davamlı yaşadığını göstərir.
Rəssamlıq və tətbiqi sənət Xurşidbanu Natəvan təkcə şairə deyil, həm də istedadlı rəssam və sənətkar olmuşdur. Onun 1886-cı ildə tərtib etdiyi “Gül dəftəri” adlı albomunda yer alan rəsmlər və bədii tikmələr onun incə estetik zövqünü və yaradıcılıq diapazonunun genişliyini sübut edir. Bu əsərlər Natəvanın vizual sənət sahəsində də yüksək bacarıq nümayiş etdirdiyini göstərir.
Ədəbi mühitdə mövqeyi XIX əsr Azərbaycan ədəbi mühiti Xurşidbanu Natəvan, Fatma xanım Kəminə, Aşıq Pəri kimi qadın şairələrin fəaliyyəti ilə zənginləşmişdir. Bu baxımdan Natəvan yalnız fərdi yaradıcılığı ilə deyil, həm də qadın söz sənətinin inkişafındakı rolu ilə əhəmiyyətlidir. M. N. Nəvvab, S. Ə. Şirvani və digər şairlər ona şeirlər həsr etmiş, yaradıcılığına yüksək qiymət vermişlər.
Xurşidbanu Natəvan XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında qadın şairə obrazının ən parlaq təcəssümüdür. O, klassik qəzəl ənənəsini yeni lirizm və dərin fərdi duyğularla zənginləşdirmiş, Qarabağ ədəbi-mədəni mühitinin formalaşmasında və inkişafında müstəsna rol oynamışdır. Onun poeziyası həm estetik, həm də mənəvi baxımdan Azərbaycan ədəbiyyatının qiymətli irsi kimi bu gün də aktualdır və milli-mədəni yaddaşın ayrılmaz tərkib hissəsi olaraq yaşayır.
Seyid Əzim Şirvani (1835-1888) XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında istedadlı lirik və satirik şair kimi tanınır. O, həm də maarifçi şeirləri və mənzum hekayələri, təmsilləri ilə məşhurdur. Seyid Əzim 1835-ci il iyulun 10-da Şamaxıda doğulmuş, lakin 7-8 yaşında ikən atası Seyid Məhəmməd vəfat etdiyi üçün anası ilə birlikdə Dağıstanda yaşayan babası Molla Hüseynin yanına köçərək 10 il orada yaşamış, ilk təhsilini də Dağıstanda almışdır. 1835-ci ildə 18 yaşında ikən Şamaxıya qayıtmış və ömrünün sonunadək burada yaşayıb ədəbi və elmi-pedoqoji fəaliyyət göstərmişdir. Yəni həm özü məktəb açaraq dərs demiş, həm Şamaxı Ruhani məclisinin nəzdində Səid Əfəndi Ünsizadənin açdığı “Məclis” məktəbində əvvəl müəllim, S.Ünsizadə Tiflisə köçdükdən sonra ona rəhbərlik etmişdir. 1877-ci ildən isə eyni zamanda Şamaxı şəhər məktəbinə şəriət və ana dili müəllimi təyin olunmuşdur. Pedoqoji fəaliyyəti zamanı əldə etdiyi təcrübəyə əsasən iltisav məktəb şagirdləri üçün dərslik yazmış, lakin onun nəşri üçün göstərdiyi bütün cəhdlər puça çıxmışdır. Seyid Əzimin bu dərsliyinin nəşr edilməsinə o zamankı Çar hökuməti idarələri icazə verməmişlər.
S.Ə.Şirvani XIX əsrdə nəşr olunan milli mətbuat orqanlarının hamısında — “Əkinçi” (1875-1877), “Ziya (Ziyayi-Qafqasiyyə)” (1879-1884) və “Kəşkül” (188 -1891) maarifə çağırış, əxlaqi, didaktik ruhlu şeirləri və məqalələri ilə əməkdaşlıq etmişdir. Lakin şair “Əkinçi” qəzetinin nəşrini Azərbaycan ictimai-mədəni mühitində parlaq bir hadisə hesab edib şeirlə təbrik məktubu göndərsə də, qəzetin təbliğ etdiyi ictimai ədəbi və mədəni ideyaların mahiyyətini dərk edib mənimsəmək üçün ona təxminən bir il vaxt lazım olmuşdur; 1876-cı ilin ortalarından Seyid Əzimin dövrünə görə qabaqcıl, maarifçi ruhlu şeirləri “Əkinçi” qəzetində, sonra isə “Ziya (Ziyayi-Qafqasiyyə)” və “Kəşkül”də tez-tez çap edilmişdir. Beləliklə, o, ədəbiyyat tarixində həm də maarifçi şeirlər müəllifi kimi tanınmışdır.
Seyid Əzim Şamaxıda fəaliyyət göstərən “Beytüs-Şəfa” adlı ədəbi məktəbə rəhbərlik etmiş, eyni zamanda Bakı, Qarabağ, Lənkəran və digər mədəni mərkəzlərdəki ədəbi məclislərin üzvləri ilə yaradıcılıq əməkdaşlığı etmiş, onlarla şeirləşmişdir. S.Ə.Şirvani dərin məzmunlu, yüksək ideya-estetik keyfiyyətə, incə lirizmə malik qəzəlləri, habelə realist ruhlu əsərləri ilə müasirlərindən seçilir. Onun satirik şeirləri özünün ideya-bədii keyfiyyəti ilə Azərbaycan ədəbiyyatında satiranın formalaşaraq ictimai məzmun qazanmasına səbəb olmuşdur. Şirvani təzə bəyləri, “Qazı saqqalını yandırır”, “Müstəhidin təhsildən qayıtması” və s. satiraları yüksək qiymətləndirilir… Şairin “Şirvan xanlığının tarixi” adlı bir elmi əsəri də var.
S.Ə.Şirvani 1888-ci ildə Şamaxıda vəfat etmişdir. Onun əsərləri kitab halında dəfələrlə çap olunmuş, haqqında çoxlu məqalə, dissertasiya və monoqrafiyalar yazılmışdır. Şairin həyat və yaradıcılığı orta və ali məktəblərdə də öyrənilir.
Mirzə Ələkbər Sabir (1862-1911) Azərbaycan ədəbiyyatı tarixində sözün həqiqi mənasında milli şair kimi şöhrət tapan M.Ə.Sabir 1862-ci il may ayının 30-da Şamaxı şəhərində anadan olmuşdur. İbtidai təhsilini əvvəlcə mollaxanada, sonra S.Ə.Şirvaninin açdığı məktəbdə alan Ələkbər yaradıcılığa erkən yaşlarından başlamışdır. Onun ilk qələm təcrübələrini də elə müəllimi, məşhur şair Seyid Əzim təqdir və redaktə etmiş, ona özünün ustad məsləhətlərini vermişdir. Ələkbər “Sabir” təxəllüsü ilə şeirlər yazmışdır. Ancaq şairin XX əsrin ruhundan və tələbindən doğan çağırış ruhlu ilk mətbu şeirləri 1903-cü ildə “Şərqi-Rus” qəzetində çıxmışdır.
1905 və 1906-cı illərdə “Həyat” qəzetində ictimai məzmunlu və “Bir məclisdə on iki kişinin söhbəti” adlı satirik şeirlərini çap etdirmişdir. Ancaq Sabirin şairlik qüdrəti və şöhrəti “Molla Nəsrəddin” jurnalının səhifələrində kamala çatmışdır. Jurnalda “Millət tarac olur, olsun, nə işim var?!” satirası ilə iştiraka başlayan Sabir öz yaradıcılığı ilə inqilabi satirik ədəbi məktəbinin əsasını qoymuş, bu məktəbə başçılıq etmişdir. “Molla Nəsrəddin” jurnalının geniş şöhrət tapmasında da Sabir poeziyasının xüsusi rolu olmuşdur. O, həm “Molla Nəsrəddin” jurnalında, həm də “Bəhlul”, “Zənbur”, “Həyat”, “İrşad”, “Təzə həyat”, “Səda”, Həqiqət”, “Günəş”, “Yeni həqiqət” kimi mətbuat orqanlarında “Hop-hop”, “Güləyən”, “Ağlar güləyən”, “Çayda çapan”, “Qabaqda gedən zəncirli”, “Məczub”, “Nizədar”, “Yetim qızcıq” “Qoca iranlı” və s. satirik gizli şeirlər çap etdirmişdir.
Sabirin əsərləri (uşaq şeirləri) “Dəbistan”, “Rəhbər” jurnallarında, “Birinci il”, “İkinci il”, “Yeni məktəb” dərsliklərində də dərc edilmişdir. Sabirin “Fəxriyyə”, “Satıram!”, “Bura say!..”, “Oxutmuram, əl çəkin!..”, “Pula təvəccöh”, “Xəsisin heyfi, varisin keyfi”, “Nəfsin qəzəti, əqlim mərəzi”, “İstiqbalımız lağlağıdır”, “İstiqbal bizimdir”, “Şəkibai”, “Ruhum!” və s. şeirləri də məşhurdur. O, satirik şeirlərlə yanaşı, dövri mətbuat orqanlarında (“Həyat”, “İrşad”, “Təzə həyat” və s. qəzetlərdə) publisistik məqalələr və müxtəlif yazıları ilə də çıxış etmiş, dövrünün mühüm ictimai-milli problemlərini qaldırmışdır. Buraya “Qeyrət”, “İslamiyyətin insaniyyətpərvərliyi”, “Cümə”, “Zaman nə istəyir?! Amma biz…” və s. məqalələr daxildir. Sabir həmçinin yüksək sənətkarlıqla yazılmış felyetonların da müəllifidir.
M.Ə.Sabir bədii yaradıcılıqla yanaşı, 1908-ci ildə imtahan verərək müəllimlik hüququ aldıqdan sonra Şamaxıda “Ümid” adlı məktəb açıb orada, sonra isə Bakının Balaxanı kəndindəki camaat məktəbində müəllim işləmişdir. O, Şamaxıda kitabxana-qiraətxana təşkilində, teatr tamaşalarının hazırlanması və s. mədəni-kütləvi tədbirlərdə də fəal iştirak etmiş, ermənilərin azərbaycanlılara qarşı törətdikləri soyqırımın vurduğu yaraların aradan qaldırılması üçün həm bədii yaradıcılığı, həm də əməli fəaliyyəti ilə əsl vətəndaş kimi çalışmışdır.
M.Ə.Sabir 1911-ci il iyun ayının 12-də qaraciyər xəstəliyindən vəfat etmişdir. Onun əsərləri “Hophopnamə” adı ilə kitab halında dəfələrlə nəşr olunmuş, haqqında çoxlu elmi məqalə, monoqrafiya və dissertasiya yazılmışdır.
Cəlil Məmmədquluzadə
(1866-1932)
Adı dünya ədəbiyyatı klassikləri ilə yanaşı çəkilən Cəlil Məmmədqulu oğlu Məmmədquluzadə XX əsrin əvvəllərində Azərbaycanda tənqidi realizm ədəbi məktəbinin, inqilabi demokratik və satirik istiqamətli “Molla Nəsrəddin” jurnalının yaradıcısı olmuş, milli ədəbiyyatda yeni bir yol açmış, novator yazıçı, dramaturq, jurnalist, ədəbiyyat və mədəniyyət xadimi kimi şöhrətlənmişdir. Humanizm, demokratizm və azadlıq ideyalarının carçısına çevrilmişdir.
C.Məmmədquluzadə Azərbaycanın qədim Naxçıvan şəhərində andan olmuş, oxumuş, ərəb, fars dillərini öyrənmiş, Gürcüstanın Qori şəhərində Müəllimlər Seminariyasının Azərbaycan şöbəsini bitirmişdir (1882-1887). Burada Şərq və Avropa mədəniyyətini, V.Şekspir, M.Volter, V.Hüqo, A.S.Puşkin, L.Tolstoy, N.Qoqol və başqa sənətkarların yaradıcılığını öyrənmiş, özü də görkəmli yazıçı, dramaturq kimi tanınmışdır.
Kiçik hekayəçiliyin böyük ustası, kamil komediyalar müəllifi, görkəmli jurnalist, vətəndaş, ziyalı olan C.Məmmədquluzadə Güney, Quzey Azərbaycanın taleyini düşünür, xalqın azadlıq arzularını, ağır həyat tərzini əks etdirir, onu müstəmləkə halına salan qonşu ölkələri, istismar edən qüvvələri, ictimai geriliyi, ətaləti, fanatizmi tənqid atəşinə tuturdu.
1905-ci ildən Tiflisdə “Şərqi-Rus” qəzetində çalışması, yaratdığı “Qeyrət” mətbəəsində inqilab və azadlıq mövzularında əsərlər, şüarlar buraxması, xalq həyatını, ictimai-siyasi hadisələri dərindən öyrənməsi onu yeni görüşlü sənətkar kimi yetişdirdi. 1905-ci il hadisələrinin təsiri ilə yeni-yeni, çeşidli əsərlər yaratdı. “Poçt qutusu”, “Usta Zeynal”, “İranda hürriyyət”, “Rus qızı”, “Konsulun arvadı”, “Qurbanəlibəy” və onlarca başqa hekayələri Azərbaycan və Yaxın Şərq xalqları ədəbiyyatında yeni bir hadisəyə çevrildi. “Ölülər”, “Anamın kitabı”, “Dəli yığıncağı”, “Kamança” kimi komediyaları ədəbiyyatda yeni bir səhifə açdı, uzun zaman Azərbaycan səhnəsində oynanıldı. “Ölülər” Türkiyə, Rusiya və İranda, Orta Asiya, Volqaboyu, Şimali Qafqaz türk xalqları teatralında da uğur qazandı, yeni ədəbiyyat və sənət adamlarının yetişməsinə kömək etdi.
Azərbaycanın ictimai fikrində, ədəbiyyat və mədəniyyət tarixində C.Məmmədquluzadəyə şöhrət gətirən bir cəhət də onun O.F.Hemanzadə, Ə.Qəmküsar və başqa amal, əməl dostları ilə birlikdə 1906-cı ildən başlayaraq 30 il Tiflis, Təbriz, Bakı kimi böyük şəhərlərdə inqilabi, satirik “Molla Nəsrəddin” jurnalını nəşr etməsidir. Bu jurnal xalqın milli-mənəvi, ədəbi-mədəni inkişafında, intibahında böyük rol oynadı. Yaxın Şərq xalqlarının inkişafına da müsbət təsir göstərdi.
Onun əsərləri yüz min tirajla çap olunub. 1966-cı ildə ədibin doğum gününün 100 illik yubileyi UNESCO-nun qərarı ilə dünya miqyasında keçirildi. C.Məmmədquluzadə bu gün Azərbaycanın müstəqilliyi dövründə də bizimlədir.
Hüseyn Cavid
(1882-1941)
Hüseyn Abdulla oğlu Rasizadə 24 oktyabr 1882-ci ildə Naxçıvan şəhərində anadan olmuş, 5 dekabr 1941-ci ildə İrkutsk vilayətində sürgündə vəfat etmişdir.
Azərbaycanın görkəmli şairi, dramaturqudur. Naxçıvanda ruhani ailəsində doğulmuş, ibtidai təhsilini Naxçıvanda mollaxanada, orta təhsilini görkəmli ziyalı, müəllim M.T.Sidqinin “Məktəbi-tərbiyə” adlı yeni üsullu məktəbində almışdır (1894-98). Klassik üslublu ilk şeirlərini “Gülçin” və “Salik” imzaları ilə burada yazmışdır. 1899-1903-cü illərdə Cənubi Azərbaycanda olmuş, Təbrizin Talibiyyə məktəbində təhsilini davam etdirmişdir. İstanbul universitetinin ədəbiyyat şöbəsini bitirmiş (1909), Naxçıvanda, sonra isə Gəncə və Tiflisdə, 1915-ci ildən isə Bakıda müəllimlik etmişdir.
Şərq mədəniyyəti, Azərbaycan klassik poeziyası, dərin mənəvi-fəlsəfi örnəklər Cavid yaradıcılığını qidalandıran tələblərdir. O, XX əsr Azərbaycan romantizminin banilərindən biridir.
Cavid sənəti bədii növ, janr və forma cəhətdən zəngindir. O, lirik şeirlərin, lirik epik, epik poemaların, Azərbaycan ədəbiyyatında ilk mənzum faciə və dramların müəllifidir. “Keçmiş günlər” adlı ilk şeir kitabı 1913-cü ildə çap olunmuşdur. Yaradıcılığının ilk dövrlərində ictimai-fəlsəfi-əxlaqi mövzulu lirik əsərlər üstünlük təşkil edir. (“Öksüz Ənvər”, “Çoban türküsü”, “Kiçik sərsəri”, “Dün və bu gün”, “Qadın”, “Görmədim”, “Vərəmli qız” və s.) Bu əsərlərdə insanın ailədə, məişətdə yaşadığı müxtəlif çətinliklər, zəmanənin zülm və haqsızlığı, ədalətsiz, zorakı quruluşun əzabları təsvir olunur. “Məzlumlar üçün”, (1914) “Qüruba qarşı”, “Hərb və fəlakət” (1916) “Hərb allahı qarşısında” (1917) əsərlərində bəşəriyyətə fəlakətlər gətirən müharibələrə, imperiya siyasətinə nifrət əks olunur.
Hüseyn daha çox dramaturq kimi tanınmışdır. Onun fəlsəfi və tarixi faciələri, ailə-məişət dramları üslub, yazı manerası, forma yeniliyi baxımından Azərbaycan dramaturgiyasında yeni bir mərhələ yaratmış, milli teatr mədəniyyətini yeni məzmunla zənginləşdirmişdir. Dramaturgiyasında bütün dövrlər üçün keçilməz olan ümumbəşəri, ictimai-siyasi və mədəni problemləri yüksək bədii səviyyədə işıqlandırmışdır. İlk mənzum “Ana” pyesində (1910) nəciblik, sədaqət, mərdlik, “Maral” (1912) faciəsində şəxsiyyət və qadın azadlığı, Azərbaycan ədəbiyyatında ilk mənzum faciə olan “Şeyx Sənan”da (1914) insanları ayıran dini və milli təəssübkeşlik əleyhinə üsyankar etiraz ruhu tərənnüm olunur.
Bu ideyalar “Şeyda” (1917) dramında, “Haqqını sən mübarizə ilə ala bilərsən” (1918) poemalarında da davam etdirilir.
Yaradıcılığında mühüm yer tutan “İblis” (1918) faciəsində dövrün bütün mürtəce-əzici qüvvələri, “iyirminci əsrin mədəni vəhşiləri olan imperialist dairələri İblis obrazında ümumiləşdirilmişdir”.
20-30-cu illərdə yazdığı “Peyğəmbər” (1922), “Topal Teymur” (1925), “Səyavuş” (1933), “Xəyyam” (1935) tarixi dramlarında tarixi şəxsiyyətlərin rolunu, hökmdar və xalq, azad fikir və irtica məsələlərini qoyur və özünəməxsus yüksək poeziya dili ilə əks etdirir.
Cavidin poeziyası yüksək bədii sənətkarlığı, dərin emosionallığı, səmimiliyi ilə seçilir.
